Gdy kilka lat temu bardzo chciałam już uprzątnąć bożonarodzeniowe dekoracje, mój (wówczas niespełna czteroletni) synek gorąco protestował wobec pomysłu wyniesienia na strych naszej domowej szopki. Bardzo ją polubił i chciał, by została z nami jak najdłużej.

Zrozumiałam wówczas, że Święta Bożego Narodzenia są cudownie opowiedziane: szopka, kolędy, jasełka i… wszyscy mniej więcej wiemy o co w Bożym Narodzeniu chodzi.

Postanowiłam zatem coś z tym zrobić i napisałam opowiadania dla dzieci…

Opowiadania, w których motyw drogi (i dobrze znanego nawet maluchom chodzenia ) łączy wszystkie wielkotygodniowe wydarzenia z życia Jezusa oraz liturgiczne celebracje.

Pomyślałam jednak wówczas także o sobie i o innych rodzicach, którzy podczas długich, bogatych w treści i znaki liturgii Triduum Paschalnego w kościele dzielą uwagę pomiędzy nabożeństwo a doglądanie własnych dzieci

Pamiętając o kunszcie interpretatorskim Marcina, zadzwoniłam do niego i poprosiłam, by zaopiekował się starszymi uczestnikami Triduum Paschalnego i napisał krótkie teologiczne komentarze do Słowa Bożego z tych świętych dni.